صفحة 241 من 525

De groote boomen, die hen overschaduwden, beletten hun zelfs de

sterren te zien.

Hun lijden werd nog veel erger door den grooten angst, waarin zij

verkeerden, dat de admiraal, meenende dat zij dood waren, weg zou

zijn gevaren en hen dus aan een vreeselijk lot overliet. In dat

geval konden zij niet hopen ooit hun vrienden of hun vaderland

terug te zullen zien. Naar alle waarschijnlijkheid zouden de

wilden hen dooden en opeten. Eindelijk vonden zij den zeekant.

Vol bekommering liepen zij dien langs, en konden niet gelooven,

dat de vloot om hunnentwil de voortreis zoo vele dagen zou hebben

uitgesteld. Tot hun onuitsprekelijke blijdschap vonden zij de

haven, en de schepen voor anker liggen.