صفحة 475 من 525

Tot een bewijs van zijn ongenoegen en van de straf, die hen

wachtte, zou God in den aanstaanden nacht de maan uitblazen.

Sommigen werden nu zeer benauwd, en anderen lachten er om.

De nacht kwam, maar toen de maan verdonkerde, waren allen van

vrees vervuld. De opperhoofden wierpen zich aan de voeten van

Columbus neer, en smeekten hem bij God hun voorspraak te willen

zijn, belovende voortaan altijd gehoorzaam te zullen wezen.

Columbus liet zich lang smeeken, maar gaf eindelijk toe. Toen de

verduistering minder werd, begaf hij zich naar de kajuit als om

met God te spreken. Spoedig daarna scheen de maan weer in haar

gewonen luister, en er was geen gebrek aan levensmiddelen meer.