صفحة 59 من 525

In den vroegen morgen van den 3n Augustus 1492, juist toen de zon

uit de golven van den oceaan opkwam, haalde de kleine vloot de

zeilen op voor den avontuurlijksten en gevaarvolsten tocht,

waarvan de wereldgeschiedenis gewaagt.

Men was te bewogen, om vroolijk te wezen. Geen hoera! werd

gehoord, en luidruchtigheid was verre. Getabbaarde priesters

brachten de zeelieden aan boord. Toen de zeilen ontplooid waren

en de zwakke vaartuigen door een gunstigen wind langzaam uit het

gezicht verdwenen, schreiden en weeklaagden allen, die

achtergebleven waren, en hun hart was door een somber voorgevoel

beangst.