صفحة 330 من 887

--Wel neen, t was mooi weer, al te mooi. De schipbreuk waarop je

doelt, viel veel later voor. Anders zou ik me niet verveeld

hebben. Zoo zeilden we langs de kust, en 't was stikheet. Zoo'n

prauw biedt weinig gelegenheid tot afleiding, en daarby was ik

juist in een verdrietige stemming, waartoe veel oorzaken het hare

bydroegen. Ik had, primo, een ongelukkige liefde, ten-tweede, een

... ongelukkige liefde, ten-derde ... nu ja, nog iets van dien

aard, enz. Och, dat hoort er zoo by. Maar bovendien bevond ik my

in een statie tusschen twee aanvallen van eerzucht. Ik had me

koning gemaakt, en was weer onttroond. Ik was op een toren

geklommen, en weer op den grond gevallen ... ik zal nu maar

overslaan hoe dat kwam! Genoeg, ik zat daar in die prauw met een

zuur gezicht en slecht humeur, en was, wat de Duitschers noemen:

ungeniessbar. Ik vond onder anderen dat het niet te-pas kwam my

pepertuinen te laten inspekteeren, en dat ik lang had moeten

aangesteld zyn tot gouverneur van een zonnestelsel.