صفحة 339 من 887

"Zou je graag een volgenden keer weer meegaan naar Taloh-Baleh?"

vroeg ik.

"Zoo als toewan kommandeur[89] beveelt."

"Neen, ik vraag u of gy zoo'n reisjen aangenaam vindt?"

"Als myn vader het verkiest." antwoordde zy.

Zegt eens, heeren, was 't niet om dol te worden? Welnu, ik werd

niet dol. De zon was onder, en ik voelde my gemuthlich genoeg om

nog niet afgeschrikt te worden door zooveel domheid. Of liever,

ik geloof dat ik begon vermaak te scheppen in 't hooren van myn

stem--er zyn weinigen onder ons, die niet gaarne luisteren naar

zichzelf--maar na myn mutisme van den heelen dag, meende ik, nu

ik eindelyk aan 't spreken geraakt was, iets beters te verdienen

dan de al te onnoozele antwoorden van Si Oepi Keteh.