صفحة 435 من 887

--Ja, zeer dikwyls, en daartoe was aanleiding. Ik heb u reeds

gezegd dat de gunst van den Gouverneur op zoodanigen buitenpost

de maatstaf is, waarnaar velen hun welwillendheid afmeten. De

meesten waren dus voor my zeer on-welwillend, en vaak ging dit

over in grofheid. Ik van myn kant was prikkelbaar. Een niet

beantwoorde groet, een schimpscheut op de "zotterny van iemand

die 't wil opnemen tegen den generaal" een toespeling op myn

armoede, op myn hongerlyden, op 't slechte voedsel dat er scheen

te liggen in zedelyke onafhankelykheid ... dit alles, begrypt ge,

maakte my bitter. Velen, vooral onder de officieren, wisten dat

de generaal niet ongaarne zag dat er geduelleerd werd, en vooral

met iemand die zoo in ongenade was als ik. Misschien wekte men

dus myn gevoeligheid met voordacht op. Ook duelleerde ik wel eens

voor een ander dien ik voor verongelykt hield.