صفحة 475 من 887

Intusschen, hoe bont het schyne, zal ik hier plaats geven aan

eenige regels van zyn hand, die zulke getuigenissen misschien

overbodig maken. Max was eens verre, verre weg van vrouw en kind.

Hy had haar in Indie moeten achterlaten, en bevond zich in

Duitschland. Met de vlugheid die ik hem toeken, doch die ik niet

in bescherming neem als men ze mocht willen aantasten, maakte hy

zich meester van de taal des lands waar hy eenige maanden

verkeerd had. Ziehier die regels, die te-gelyker-tyd de innigheid

schetsen van den band die hem aan de zynen hechtte.

--Mein Kind, da schlagt die neunte Stunde, hor! Der Nachtwind

sauselt, und die Luft wird kuhl, Zu kuhl fur dich vielleicht:

dein Stirnchen gluht! Du hast den ganzen Tag so wild gespielt,

Und bist wohl mude, komm, dein Tikar harret.[124]