صفحة 741 من 887

Dan schroeie de oorlogsvlam uw velden, Dan roll' de wraak langs

berg en dal, Dan styg' de rook uit uw paleizen, Dan trill' de

lucht van 't moordgeschal.

Dan zullen wy onze ooren streelen Aan uwer vrouwen klaaggeschrei

En staan, als juichende getuigen, om 't doodsbed van uw

dwinglandy.

Dan zullen wy uw kindren slachten En de onzen drenken met hun

bloed Opdat der eeuwen schuld met rente, Met woekerwinste word'

vergoed.

En als de zon in 't Westen neerdaalt, Beneveld door den damp van

't bloed, Ontvangt zy in het doodsgerochel De laatste Hollandsche

afscheidsgroet.

En als de nachtelyke sluier De rookende aard heeft overdekt, De

jakhals de nog lauwe lyken Dooreenwoelt, afknaagt, knabbelt,

lekt...

Dan voeren wy uw dochters henen, En elke maagd wordt ons een

boel, Dan rusten we aan haar blanke boezems Van moordgetier en

krygsgewoel.

En als haar schand zal zyn voltrokken, Als wy ons hebben moe

gekust, Als elk tot walgens toe verzadigd, Het hart van wraak,

het lyf van lust...