صفحة 19 من 36

Sevgili Boris'ini yutan bu siyah rüzgarlı gecenin ademi andıran,

ölümü ihtar eden korkutucu karanlığı gözlerinden vücuduna,

damarlarına giriyor, kanına karışıyor, ruhuna nüfuz ediyordu.

Başı döndü. Hıçkırıklar ve gözyaşları içinde tıkandı. Olduğu yere

yıkıldı. Gözlerini vahşi ve siyah geceye dikmiş, siyah ve soğuk

rüzgarın altında ağlıyor, fasılasız hışkırıklarla kıvranıyordu.

����

Baba İstoyan daima, güneş battıktan bir saat sonra yatar, hemen

uyur ve sabah olmazdan iki saat evvel uyanırdı. Kuşağını sararak

kapısını açtı. Gelinini bahçe kapısının eşiğinde uzanmış görünce

şaşaladı: - Ne yapıyorsun orada? Dedi. Magda kayınbabasının

sesini işitir işitmez kalktı. Toplandı: - Hiç! diye cevap verdi,

dışarı çıkacaktım, uzanmıştım. İhtiyar ocağa doğru yürüdü. Magda

kapıyı itti. Ve ocağa koştu. Odun attı, tutuşturmaya başladı.

İhtiyar çubuğunu dolduruyordu. Magda ateşi yaktıktan sonra

ortada, kaba ve kalın ayaklı masanın yanındaki bir sandalyeye

oturdu. Dirseklerini dayadı. Başını ellerinin içine aldı. İşte

yarım saat oluyordu. Boris henüz gelmemişti. Niçin bu kadar

gecikmişti? Kalbi burkuluyor ve avazı çıktığı kadar haykırarak

ağlamak, kendisini yerlere atmak, koşarak Melina'nın evine

gitmek, Boris'i bulmak, onun kolları içine atılmak istiyordu.