صفحة 7 من 7

- Geçen seneki. Hani babamın Hasan'a darıldığını... Lafımı

tamamlayamadım. Derin hıçkırıklar içinde boğuluyordum. Ağlaya

ağlaya Pervin'e anlattım. Şimdi babama söylersem, Hasan da

duyacak belki beni affedecekti. - Yarın söylersin, dedi. - Hayır,

şimdi gideceğim. - Şimdi baban uyuyor, yarın sabah söylersin.

Hasan da uyuyor. Onu öpersin, ağlarsın, seni affeder. - Pekala! -

Haydi şimdi uyu! - ..... Sabaha kadar gene gözlerimi kapayamadım.

Hava henüz ağarırken Pervin'i uyandırdım. Kalktım. Ben içimdeki

zehirden vicdan azabını boşaltmak için acele ediyordum. Yazık ki,

zavallı masum kardeşim, o gece ölmüştü. Sofada çiftlik imamıyla

Dadaruh'u ağlarken gördük. Babamın dışarıya çıkmasını

bekliyorlardı.

Kategori:Ömer Seyfettin hikayeleri