صفحة 1 من 8

Daha geceydi. Çobanyıldızı derinlerden dünya üzerindeki uyumuş

sürülere bakan tek bir göz gibi parlıyor, koyu karanlıklara mavi

bir ışık akıtıyordu. Hapishanenin ağır, demir kapısı acı bir

küfür gürültüsü ile açıldı. Jandarmalar, elleri arkasına

bağlanmış zayıf, cılız, ürkek bir adamı dışarı çıkardılar. Siyah

arabanın dar kapısından sokmak için kollarından yukarı

kaldırıyorlardı. Elleri bağlı adam sağındaki sakallı jandarmaya

döndü: - Nereye gidiyoruz be ağam? diye sordu. - Bilmiyor musun?

- Bilmiyorum be... - Deminden imam efendi sana ne dedi? - "Lala,

ala..." diye bir şeyler söyledi. Ben "Ne diyorsun?" dedim. "Benim

dediğimi söyle!" dedi. Ben de onun dediğini anlamadan söyledim. -

Öyleyse çok iyi ettin! cevabını veren jandarma, mahkumu arabanın

içine tıktı. Kendi de yanına girdi. Dışarıda kalan genç jandarma

üstlerinden kapıyı kilitledi. Mavi alacakaranlığın içinde kamçı

sesi, atların nal tıkırtıları, demir tekerlek gürültüleri

işitildi.