صفحة 6 من 8

Evet, Çingene, mingene... Fakat ne büyük bir namus telakkianlayış

siydi! Evet, ne büyük bir namus taassubu!.. Ama kanun... İşte o

affetmiyordu. Ah, yoksa bizde ``jüri´´ usulü olsaydı, hemen bu

dokuz canı birden alan Azrail'den müthiş katili beraat

ettirecekti. Gayr-i ihtiyarî komiserin önüne geçti. Acaba

bu kadar yüksek bir namus niyetiyle yaşayan bir insanın ölmezden

bir dakika evvelki son arzusu ne olabilirdi?.. - Biraz dur! dedi.

Şaşırmış Çingene'ye hıçkıra hıçkıra yaklaştı. Dizleri, elleri,

dudakları titriyordu. - Allah kusurunu affetsin! diye söze

başladı. Ben senin haklı olduğunu biliyorum. Ama ne yapalım?

Başımız şeriata, kanuna bağlı! Dünyada son arzun ne? Bana söyle.

Ne olsa yapacağım oğlum! Çingene, hala sabunlanan ipe baktı.

Sonra gözü yaşlı ihtiyar hakime döndü: - Ne arzum olacak? Ne olsa

sizin gibi namertler yapmazlar, dedi. Hakim elini kaldırdı: -

Vallahi, billahi, ne istersen yapacağım! Canımı istersen

vereceğim! Söyle oğlum. - Söylemem, yapmazsın. - Yaparım.