صفحة 8 من 23

Sabah namazından sonra sarayının selamlığında, Hint kumaşından

ağır perdeli küçük, loş bir odada katibinin bıraktığı kağıtları

okurken, sadrazama, Muhsin Çelebi'nin geldiğini haber verdiler. -

Getirin buraya, dedi. İki dakika geçmeden odanın sedef kakmalı

ceviz kapısından pala bıyıklı, iri, levent, şen bir adam girdi.

İnce siyah kaşlarının altında iri gözleri parlıyordu. Belindeki

silahlık boştu. Bütün kullarının tekapudalkavukluk suna,

secdesine alışan sadrazam, bir an, eteğine kapanılmasını bekledi.

Oturduğu mor çuha kaplı sedirin daima öpülen ağır sırma

saçağındaki yumağı, altından, içi boş küçük bir kafa gibi şaşkın

duruyordu. Sadrazam söyleyecek bir şey bulamadı. Böyle göğsü

ileride kabarık, başı yukarı kalkık bir adamı ömründe ilk defa

görüyordu. Kubbe vezirleri bile huzurunda iki büklüm dururlardı.

Muhsin Çelebi, gayet tabii bir sesle sordu: - Beni istetmişsiniz,

ne söyleyeceksiniz efendim? - Şey... - Buyrunuz efendim. - Buyur

oğlum, şöyle bir otur da...