صفحة 456 من 525

Columbus ging onder al dit leed diep gebukt. Oud, ziek,

teleurgesteld, in aanhoudend doodsgevaar en omringd door

ontevreden en morrend scheepsvolk, was het leven hem een last

geworden. In een koortsachtigen droom werd hij getroost door wat

hem voorkwam een gezicht van God te zijn. Hij deed hiervan

meedeeling aan den koning en de koningin.

"Afgetobd en zuchtend," schreef hij, "viel ik in slaap. Ik hoorde

een klagende stem, die tot mij zeide: 'O, gij trage en

onverstandige van hart, om te gelooven en uw God te dienen, die

de God van allen is. Wat deed Hij meer voor Mozes dan Hij voor u

heeft gedaan? Van uwe geboorte af, waart gij het voorwerp Zijner

bijzondere zorg.'"

Op deze manier vroolijkte de onderstelde engel zijn neergebogen

geest op.