صفحة 171 من 887

Ik bemerk nu reeds dat ik verzuimd heb als een zyner hoofdtrekken

optegeven, dat hy de belachelyke en de ernstige zyde der dingen

met dezelfde snelheid en te-gelykertyd opvatte, aan welke

eigenschap zyn wyze van spreken, zonder dat hyzelf dit wist, een

soort van humor ontleende, die zyn toehoorders gedurig in twyfel

bracht, of ze getroffen waren door 't diep gevoel dat in zyn

woorden heerschte, of dat ze te lachen hadden over de koddigheid

die op-eenmaal den ernst daarvan afbrak.