صفحة 565 من 887

Eens, in 't veld, riep Saidjah tevergeefs zyn buffel toe, wat

spoed te maken. Het dier stond pal. Saidjah, verstoord over zoo

groote en vooral zoo ongewone weerspannigheid, kon zich niet

weerhouden een beleediging te uiten. Hy riep: a.s. Ieder die in

Indie geweest is, zal my verstaan. En wie me niet verstaat, wint

er by dat ik hem de uitlegging spaar van een grove uitdrukking.

Saidjah bedoelde evenwel niets kwaads daarmede. Hy zei 't maar

omdat hy 't zoo dikwyls had hooren zeggen door anderen, als ze

ontevreden waren over hun buffels. Maar hy had het niet behoeven

te zeggen, want het baatte niets: zyn buffel deed geen stap

verder. Hy schudde den kop als om 't juk aftewerpen, men zag den

adem uit zyn neusgaten ... hy blaasde, sidderde, rilde ... er was

angst in zyn blauw oog, en de bovenlip was opgetrokken zoodat het

tandvleesch bloot lag ...

"Vlucht, vlucht, riepen op-eenmaal Adinda's broertjes, Saidjah,

vlucht! Daar is een tyger!"