صفحة 689 من 887

"_Terstond kan ik u niet helpen! Doch ik zal naar Batavia gaan,

ik zal den Grooten-Heer spreken over uw ellende. Hy is

rechtvaardig, en hy zal u bystaan. Gaat voorloopig rustig naar

huis ...verzet u niet ...verhuist nog niet ... wacht geduldig: ik

denk, ik ... hoop dat er recht zal geschieden!_"

Zoo meende ik, beschaamd over de schending myner toezegging van

hulp, myn denkbeelden in overeenstemming te brengen met myn

plicht omtrent het Bestuur dat my nog deze maand betaalt, en ik

zou aldus tot de komst van myn opvolger zyn voortgegaan, indien

niet een byzonder voorval my heden in de noodzakelykheid bracht

aan die dubbelzinnige verhouding een eind te maken.