صفحة 740 من 887

Bestond er wellicht zeker schuldbesef dat angstig maakte voor de

openbaring van dat stuk? In dit geval is de toeleg niet gelukt,

want--al zy 't dan dat R.V.E. zelf nooit de hand leende tot de

publikatie--het verscheen herhaaldelyk in druk, en ikzelf vond

het meer dan eens opgenomen in provinciale blaadjes. Zoowel om de

edele verontwaardiging die er in schittert, als om de

letterkundige verdiensten, vinde het hier een blyvende plaats.

Reeds elders maakte ik de opmerking dat het in gloed en in kracht

van uitdrukking zegevierend de vergelyking kan doorstaan met de

beroemde imprekatie van Camille.

"DE LAATSTE DAG DER HOLLANDERS OP JAVA

DOOR SENTOT

Zult gy nog langer ons vertrappen. Uw hart vereelten door het

geld, En, doof voor de eisch van recht en rede, De zachtheid

tergen tot geweld?

Dan zy de buffel ons ten voorbeeld, Die sarrens moe, de hoornen

wet, Den wreeden dryver in de lucht werpt En met zyn lompen poot

verplet.