صفحة 1 من 20

"...Hak budur ki, ol guzzâtın içindeböyle gaziler olmasa.

Zigetvar'a bu kadar kurbi civarda, cevânib-i erbaa kafir

hisarı iken, meks ve ârâm, bâhusus böyle cenge

ikdâmne mümkün idi..."

Peçevi, s.355

Yarın arifeydi. Öbür günkü bayram için hazırlanan beyaz

kurbanlar, küçük Grijgal palangasının etrafında otluyorlardı.

Karşıda... Yarım mil ötede Toygun Paşa'nın son muhasarasından

çılgın kışın hiddeti sayesinde kurtulan Zigetvar Kalesi, sönmüş

bir yanardağ gibi, simsiyah duruyordu. Hava bozuktu. Ufku, küflü

demir renginde, ağır bulut yığınları eziyor... Sürü sürü geçen

kargalar tam hisarın üstünden uçarken sanki gizli bir kara haber

götürüyorlarmış gibi, acı acı bağırıyorlardı. Palanga kapısının

sağındaki beden siperinde sahipsiz bir gölge kadar sakin duran

Kuru Kadı yavaşça kımıldadı; ikindiden beri rutubetli rüzgarın

altında düşünüyor, uzakta, belirsiz sisler içinde süzülen kurşuni

kulelere bakıyordu. Bunların hepsi Türklerin elindeydi. Yalnız şu

Zigetvar...