صفحة 10 من 20

- Bugün nusretzafer bizim. - Âmin, âmin... ......

Kuru Kadı: - Yarabbelâlemîn... Diye ellerini

kaldırdı. Bir duaya başlayacaktı. Deli Mehmed yalın kılıç

karşısına dikildi. Palabıyıklı, gök gözlü, geniş beyaz çehresi,

yeni doğmuş bir ay gibi parlıyordu: - Duayı bırak efendi, dedi,

gaza duadan efdaldaha üstün dir. Gel... Lütfet. Bize şu kapıyı

aç. Kalbindeki korkuyu at. İşte hepimiz hazırız. Şu ayağımıza

gelen gaza fırsatını kaçırmayalım. Kuru Kadı'nın elleri aşağı

düştü. Deli Hüsrev de arkadaşının yanına sokulmuştu. Bütün

gaziler bu iki delinin arkasına üşüştü. Sanki hepsi bir anda deli

oldular... Hepsi bir ağızdan: - Aç bize kapıyı, aç... Diye

bağırmaya başladılar. Kuru Kadı'nın iri patlak gözleri yaşardı.

Yüzü sapsarı oldu. Uzun siyah sakalı kımıldadı. İki deliyi bile

titreten, bütün gazilerin saçlarını ürperten ilahi bir mersiye

ahengi kadar müessir sesiyle haykırdı: - Meydan erleri! Ey

mertler! Padişahımız Süleyman Gazi aşkına şu sözümü dinleyiniz.