صفحة 1 من 14

Her sabah Çarşı Camii'nin arkasındaki harap zaptiye ahırlarının

önünden, bir serçe sürüsü gibi cıvıldayarak geçerdik. Mektep

biraz daha ileride, alçak duvarlı, oldukça geniş bir avlunun

ortasında idi. Tek kattı, etrafında yükselen büyük kestane

ağaçlarının birbirine karışmış koyu gölgeleri, bütün çatısını

kaplardı. Biz daha avlunun kapısından girmeden Hoca Efendi'nin

bulunup bulunmadığını, şöyle bir bakar, anlardık: "Abdurrahman

Çelebi gelmiş mi be?" "Gelmiş, gelmiş..."