صفحة 11 من 14

Bütün çocuklar da bakıyordu. Eşeği taş basamağa yaklaştırdım. Tam

bu esnada Abdurrahman Çelebi nezleye tutulmuş bir insan gibi,

"Pişih, pişih..." diye başını sarstı, bütün çocuklar gülmeye

başladı.

Hoca Efendi şaşırdı. Enfiyenin etkisini duymaya başlayan

Abdurrahman Çelebi, habire hapşırıyordu. Ben sanki hiçbir şeyden

haberim yokmuş gibi: "Sizinle eğleniyor efendim," dedim. "Halt

etmişsin..."

Daha ziyade küstahlaştım: "Bunu da falakaya yıkmalısınız." "O

hayvan, o..."

Kahkahalarla katılan çocuklar: "Falaka, falaka..." diye

bağırıyorlardı. Ben onlardan cesaret aldım. Dedim ki: "Hoca

Efendi, bugün mektepte, 'Kim hapşırırsa şart olsun falakaya

yıkacağım,' dediniz. Eğer Abdurrahman Çelebi'yi affederseniz

karınız boş düşer."

Çocuklar ders gibi bir ağızdan ve ahenkle: "Karınız boş düşer!

Karınız boş düşer!.." diye haykırışıyorlardı.