صفحة 1 من 7

Ahırın avlusunda oynarken aşağıda, gümüş söğütler altında

görünmeyen derenin hazin şırıltısını işitirdik. Evimiz iç çitin

büyük kestane ağaçları arkasında kaybolmuş gibiydi. Annem,

İstanbul'a gittiği için benden bir yaş küçük olan kardeşim

Hasan'la artık Dadaruh'un yanından hiç ayrılmıyorduk. Bu, babamın

seyisi, ihtiyar bir adamdı. Sabahleyin erkenden ahıra koşuyorduk.

En sevdiğimiz şey atlardı. Dadaruh'la beraber onları suya

götürmek, çıplak sırtlarına binmek, ne doyulmaz bir zevkti. Hasan

korkar, yalnız binemezdi. Dadaruh onu kendi önüne alırdı.

Torbalara arpa koymak, yemliklere ot doldurmak, gübreleri

kaldırmak eğlenceli bir oyundan ziyade, bizim hoşumuza gidiyordu.

Hele tımar... Bu en zevkli şeydi. Dadaruh eline kaşağıyı alıp işe

başladı mı, tıpkı... tık... tık... tık... tıpkı bir saat gibi...

yerimde duramaz:

- Ben de yapacağım! diye tuttururdum.

O vakit Dadaruh, beni Tosun'un sırtına koyar, elime kaşağıyı

verir,

- Hadi yap! derdi.