Seite 243 von 887

... en gevoelt men niet, dat hy de laatste regels niet zoo had

kunnen schryven, als hy niet werkelyk had meenen te hooren en te

verstaan hoe Gods donder hem die regels in klaterende trilling

tegen de wanden van 't gebergte toeriep?

Maar hy hield niet van verzen. "Het was een leelyk ryglyf" zeide

hy, en als hy er toe gebracht werd iets te lezen van wat hy

"begaan" had, zooals hy zich uitdrukte, schiep hy er vermaak in,

zyn eigen werk te bederven, of door 't voortedragen op een toon

die 't belachelyk maken moest, of door op-eenmaal, vooral by een

hoogst-ernstigen passus, aftebreken, en er een kwinkslag tusschen

te werpen, die de toehoorders pynlyk aandeed, maar die by hem

niets anders was dan een bloedige satire op de onevenredigheid

tusschen dat keurslyf en zyn ziel die zich daarin zoo benauwd

voelde.