Seite 2 von 7

Bu demir aleti hayvanın üstüne sürter, fakat o uyumlu tıkırtıyı

çıkaramazdım.

- Kuyruğunu sallıyor mu?

- Sallıyor.

- Hani bakayım?..

Eğilirdim, uzanırdım. Lakin atın sağrısından kuyruğu görünmezdi.

Her sabah ahıra gelir gelmez, - Dadaruh, tımarı ben yapacağım,

derdim. - Yapamazsın. - Niçin? - Daha küçüksün de ondan... -

Yapacağım. - Büyü de öyle. - Ne vakit? - Boyun at kadar olduğu

vakit. - ..... At, ahır işlerinde yalnız tımarı beceremiyordum.

Boyum atın karnına bile varmıyordu. Halbuki en keyifli, en

eğlenceli şey buydu. Sanki kaşağının muntazam tıkırtısı Tosun'un

hoşuna gidiyor, kulaklarını kısıyor, kuyruğunu kocaman bir püskül

gibi sallıyordu. Tam tımar biteceğine yakın huysuzlanır, o zaman

Dadaruh, "Höyt.." diye sağrısına bir tokat indirir, sonra öteki

atları tımara başlardı. Ben bir gün yalnız başıma kaldım.

Hasan'la Dadaruh dere kenarına inmişlerdi. İçimde bir tımar etmek

hırsı uyandı. Kaşağıyı aradım, bulamadım. Ahırın köşesinde

Dadaruh'un penceresiz küçük bir odası vardı. Buraya girdim.

Rafları aradım. Eyerlerin arasına falan baktım. Yok, yok! Yatağın

altında, yeşil tahtadan bir sandık duruyordu. Onu açtım. Az daha

sevincimden haykıracaktım.