Page 160 of 887

Maar nu heb ikzelf u iets dergelyks voortestellen. Ik moet

van-tyd tot-tyd iemand ten-tooneele voeren--ik zal 't zoo weinig

mogelyk doen--die inderdaad een manier van spreken had, welke my

doet vreezen verdacht te worden van een mislukte poging om u te

doen lachen, en hierom moet ik u uitdrukkelyk verzekeren dat het

niet myn schuld is, als de hoogstdeftige resident van Bantam, van

wien hier de rede is, iets zoo eigenaardigs vertoonde in zyn wyze

van spreken, dat het me moeielyk valt dat weertegeven, zonder den

schyn op me te laden dat ik effekt van geestigheid zoek in een

tic. Hy sprak namelyk op een toon, alsof achter elk woord een

punt stond, of zelfs een lang rustteeken, en ik kan de ruimte

tusschen zyn woorden niet beter vergelyken dan by de stilte die

er volgt op het "amen" na een lang gebed in de kerk, hetwelk

zooals ieder weet, een sein is dat men den tyd heeft tot

verzitten, hoesten of neussnuiten.