Page 595 of 887

Saidjah had niet geleerd te bidden, en 't ware ook jammer geweest

hem dat te leeren want heiliger gebeden vuriger dank dan er lag

in de sprakelooze opgetogenheid zyner ziel, was niet te vatten in

menschelyke taal.

Hy wilde niet naar Badoer gaan. Het weerzien zelf van Adinda kwam

hem minder schoon voor, dan de zekerheid haar straks te zullen

weerzien. Hy zette zich aan den voet van den ketapan, en liet zyn

oogen dwalen over de landstreek. De natuur lachte hem toe en

scheen hem welkom te heeten als een moeder haar teruggekeerd

kind. En even als deze haar vreugde schildert door eigenwillige

herinnering aan de voorbygegane smart, by 't vertoonen van wat ze

bewaarde als aandenken gedurende het afzyn, liet ook Saidjah zich

vermaken door 't weerzien van zoovele plekken die getuigen waren

van zyn kort leven. Maar hoe ook zyn oogen of zyn gedachten

ronddwaalden, telkens viel zyn blik en zyn verlangen terug op het

pad dat van Badoer leidt naar den ketapan. Alles wat zyn zinnen

waarnamen, heette Adinda.