Page 1 of 36

Duvarları ve tavanı uzun bir kışın isleriyle kararmış bu yer

odasında mahpus gibi duran bodur ve çirkin ocak, içindeki

odunları sanki hiddetle yakıyor, bir an evvel yutmaya

çalışıyordu. Hızla tutuşarak uzayan ve sönen alevler, mandolinle

heyecanlı sosyalist marşını çalan genç Boris'i, karşısında ezeli

ve nihayet bulmaz milli çorabını ören güzel karısı Magda'yı hafif

ve akıcı bir kırmızıya boyuyor, bütün odayı kaplayan büyük ve

kötürüm gölgelerini titretiyordu. Dışarıda vahşi ve soğuk bir

şubat gecesi vardı. Kudurmuş bir rüzgar küçük pencerenin örtülmüş

kapaklarına çarpıyordu. Ortadaki kalın ayaklı kaba ve iri masanın

etrafında, yine kaba ve biçimsiz sandalyeler duruyor, çalınan

mandolinin keskin sesini dinler gibi uyukluyorlardı. Ocağın

üstündeki harap ve ihtiyar saat gece yarısının geçmiş olduğunu

gösteriyordu. Boris mandolinini duvara dayadı. Ayağa kalktı.

Birden tavanı kaplayan gölgesiyle gerindi. Magda seri tığlarının

ucundan güzel gözlerini kaldırdı: - Uykun mu geldi?