Page 18 of 36

Mutlaka kandıracağını, böyle hareketten başka çare olmadığını,

Baba İstoyan giderse işte asıl fenalık o vakit olacağını uzun

uzadıya anlattı. Magda asabi ve derin hıçkırıklarla ağlıyor,

kıvranıyor, ince parmaklarıyla kumral saçlarını sıkıyordu. Boris

kalpağını başına koydu. Karısını tekrar öperek ve elini sıkarak:

- Haydi sevgilim, cesur ol, dedi. Yarım saat sonra gelirim,

yatarız. Bu son gecenin heyecanları bize bir hatıra olur. Kapıya

yürüdü. Magda da beraber yürüdü. Titrek bir sesle: - Ben de

geleyim, Boris! Dedi. Lakin kocası razı olmadı: - Sen orada,

sarhoşların arasında ne yapacaksın? Burada otur, bekle, yarım

saat sevgilim, cesur ol... - Ah, bari yanına rovelverini alsan..

- Muharebeye gitmiyorum ki... Konuşmaya gidiyorum, lüzumu yok!

Dedi ve asabi bir isticalacele ile dışarıya çıktı. Magda kapıda

kalmıştı. Karanlık elle tutulacak ve hissolunacak kadar siyah ve

kesif idi. Kocası bu karanlıkta kaybolmuştu.