Page 2 of 22

Yalnız muharebe zamanları ocağını söndürür, dükkanının kapısını

kilitler, kaybolur; muharebeden sonra meydana çıkardı. Şehirde

ona dair birçok hikayeler söylenirdi. Kimi "cellat elinden kaçmış

bir çelebi", kimi "sevgilisi öldüğü için vakitsiz dünyayı

terketmiş bir garip" derdi. Siyah şahane gözlerinin yüksek

bakışından, kibar tavrından, mağrur sükunundan, düzgün

sözlerinden onun öyle sıradan bir adam olmadığı belliydi... Ama

kimdi? Nereliydi? Nereden gelmişti? Bunları bilen yoktu. Halk

kendisini seviyordu. Şehirde böyle meşhur bir ustanın bulunması

herkes için ayrı bir iftihardı. - Bizim Ali... - Bizim koca

usta... - Dünyada eşi yoktur... - Zülfikar'in sırrı ondadır!..

derlerdi. Koca Ali en kalın, en katı demirleri mısır yaprağı gibi

incelten, kağıt gibi yumuşatan sanatını kimseden öğrenmemiş,

kendi kendine bulmuştu. Daha oniki yaşındayken, sert bir

beylerbeyi olan babasının başı vurulmuş, öksüz kalmıştı. Amcası

çok zengindi. Debdebeli bir vezirdi. Onu yanına aldı. Okutmak

istedi.