Page 328 of 525

Columbus zond een Indiaanschen tolk met geschenken vooruit. De

dappere jongeling liep naar hem toe. Nadat hij de geschenken

ontvangen had, en hem verzekerd was, dat de Spanjaarden niets

kwaads in den zin hadden, haastte hij zich zijn landgenooten

hiermee in kennis te stellen. Dezen keerden daarop, hoewel

beschroomd en met aarzelende schreden, terug. Zij waren naar het

strand gegaan, om visch te vangen, daar het opperhoofd een

naburig opperhoofd een groot feestmaal wilde aanrichten. Om de

visch goed te houden was ze gebraden. De hongerige Spanjaarden

aten alles op, maar de vriendelijke inboorlingen zeiden, dat dit

niets was, want als zij een nacht vischten, zou het verlies weer

hersteld zijn. Maar Columbus stond er met zijn gewone

rechtvaardigheid op, dat alles zou worden betaald. Zoo scheidden

de Spanjaarden en de Cubanen, ingenomen met elkander.