Pagina 675 de 887

--En, ging Havelaar voort, dat loopt alles ter myner

verantwoording! Als er op dit oogenblik van die arme wezens

ronddwalen daar buiten ... als zy 't schynsel zien van onze

lampen, zullen zy zeggen: "daar woont de ellendeling die ons

beschermen zou! Daar zit hy rustig by vrouw en kind, en teekent

borduurpatroontjes, en wy liggen hier als boschhonden op den weg

verhongeren met onze kinderen!" Ja, ik hoor het wel, ik hoor het

wel, dat roepen om wraak over myn hoofd! Hier, Max, hier!

En hy kuste zyn kind met een wildheid die 't verschrikte.

--Myn kind, als men je zeggen zal dat ik een ellendeling ben die

geen moed had om recht te doen ... dat er zooveel moeders zyn

gestorven door myn schuld ... als men je zeggen zal dat het

verzuim van je vader den zegen wegstal van je hoofd ... o Max, o

Max, getuig dan wat ik leed!