Pagina 363 de 887

--Neen, zoo erg is 't niet, zei Duclari, dat is wat sterk!

--Dit komt u nu zoo voor, omdat ik de vergelyking wat kort en

brusk gemaakt heb. We moeten ons dat: "hy is een dief" eenigszins

omzwachteld voorstellen. De strekking der gelykenis blyft waar.

Wanneer we genoodzaakt zyn iemand zekere eigenschappen toe te

kennen die aanspraak geven op achting, eerbied of ontzag, dan

doet het ons genoegen naast die eigenschappen iets te ontdekken,

dat ons van den verschuldigden cyns voor een gedeelte of geheel

ontslaat. "Voor zulk een dichter zou men 't hoofd buigen, maar

... hy slaat zyn vrouw!"[100] Ziet ge, dan gebruiken wy gaarne de

blauwe plekken van die vrouw als voorwendsel om ons hoofd

overeind te houden, en in 't eind doet het ons zelfs pleizier dat

hy 't mensch slaat, wat toch anders heel leelyk is. Zoodra wy

erkennen moeten dat iemand hoedanigheden bezit die hem de eer van

een voetstuk waardig maken, zoodra we zyn aanspraken daarop niet

langer kunnen loochenen zonder doortegaan voor onkundig,

gevoelloos, of nayverig ...