Pagina 584 de 887

Ook de jonge meisjes begrepen beter dan vroeger hoe de javaansche

schilder Radhen Saleh zoo grooten opgang had gemaakt te Parys.

Maar men vond Saidjah ondankbaar toen hy, na byna drie jaren

dienst, zyn ontslag vroeg en om een bewys verzocht dat hy zich

goed gedragen had. Men kon hem dit echter niet weigeren, en

Saidjah ging met een vroolyk hart op reis.

Hy ging voorby Pising, waar eens Havelaar woonde, lang geleden.

Maar dit wist Saidjah niet. En al had hy 't geweten, hy droeg

heel iets anders in de ziel dat hem bezig hield. Hy telde de

schatten die hy t'huisbracht. In een bamboezen rol had hy zyn pas

en 't getuigschrift van goed gedrag. In een koker die aan een

lederen riem bevestigd was, scheen iets zwaars gedurig te

slingeren tegen zyn schouder, maar hy voelde dit gaarne ... ik

geloof 't wel! Daarin waren dertig spaansche-matten, genoeg om

drie buffels te koopen. Wat zou Adinda zeggen! En dit was nog

niet alles. Op zyn rug zag men de met zilver beslagen scheede van

een kris dien hy in den gordel droeg. Het gevest was zeker van

fyn uitgesneden kamoening, want hy had het met veel zorg

gewikkeld in een zyden omhulsel. En hy bezat nog meer schatten.

In de wrong van den kahin om zyn lendenen bewaarde hy een

buikband van breede zilveren schakels, met gouden ikat-pendieng.

Het is waar dat de band kort was: maar ze was zoo slank ...