Page 313 sur 525

Den volgenden morgen begonnen zij die te beklimmen langs donkere

holle wegen en oneffen rotsen, waar de paarden niet dan met

moeite bestuurd konden worden. Toen zij den top bereikt hadden,

kregen ze weer een verrukkelijk gezicht. Als een frisch groen

meer breidde de vlakte zich voor hen uit. Naar de schatting van

Las Casas was zij 240 mijlen lang en 70 breed. Zij waren nu

midden in het goudland. De toppen van de bergen boden slechts een

droevig tooneel van dorheid en verwoesting aan. De plantengroei

was gering en men zag haast geen bloempje. De kanten waren met

pijnboomen bedekt. De Spanjaarden namen echter met dit akelig

tooneel genoegen, omdat zij in het zand glinsterend stofgoud

vonden, en daaruit opmaakten, dat de bergen onuitputtelijke

bronnen van rijkdom verborgen hielden.