Page 141 sur 887

Dit nu wist Verbrugge wel: men was in Januari.[23] Maar wat hy

over den regen gezegd had, wist de Regent ook. Hierop volgde

weder eenig zwygen. De Regent wenkte met een nauw zichtbare

beweging van 't hoofd, een der bedienden die neergehurkt zaten

aan den ingang der pendoppo. Een kleine jongen, allerliefst gevat

in een blauw-fluweelen buis, witten pantalon, met gouden lyfband

die zyn kostbaren sarong, vasthield om de lenden, en op 't hoofd

den behagelyken kain kapala, waaronder zyn zwarte oogen zoo

ondeugend te-voorschyn kwamen, kroop hurkende tot aan de voeten

des Regents, zette de gouden doos neder, die de tabak, de kalk,

de sirie, de pinang, en de gambier bevatte, maakte den slamat,

door beide handen saamgevoegd opteheffen tot aan het diep

neergebogen voorhoofd, en bood daarop zyn heer de kostbare doos

aan.[24]

--De weg zal moeielyk zyn na zooveel regen, zei de Regent, als om

't lang wachten verklaarbaar te maken, terwyl hy een betelblad

met kalk bestreek.