Page 187 sur 887

Ook Tine meende dat het vanzelf sprak.

--U heeft twee huizen te Rangkas-Betoeng, zei Verbrugge. Er is

ruimte in overvloed voor twee familien.

--Maar, al was dit zoo niet.

--Ik. Durfde. Het. Haar.

--Wel, resident, riep mevrouw Havelaar, er is geen twyfel aan!

--Niet. Toezeggen. Want. Het. Is.

--Al waren ze met hun tienen, als ze 't maar voor lief nemen by

ons.

--Een. Groote. Last. En. Zy. Is.

--Maar het reizen in haar pozitie is onmogelyk, resident!

Een hevige schok van den wagen die ontmodderd werd, zette een

uitroepingsteeken achter Tine's verklaring dat het reizen

onmogelyk was voor mevrouw Slotering. Ieder had het gebruikelyke

he! geroepen, dat op zulk een stoot volgt, Max had in den schoot

zyner moeder de pisang weergevonden, die hy door den schok

verloor, en reeds was men een heel eind nader aan de modderdiepte

die straks komen zou, voor de resident besluiten kon zyn zinsnede

te voleinden, door er bytevoegen:

--Een. Inlandsche. Vrouw.