Page 490 sur 887

Havelaar bleef dikwyls dagen achtereen uit. Als hy te-huis was,

vond men hem meestal in de kamer die wy op onzen platten grond

vinden voorgesteld door 't zevende vak. Daar zat hy gewoonlyk te

schryven, en ontving de personen die om gehoor lieten vragen. Hy

had die plek gekozen omdat hy daar in de nabyheid was van zyn

Tine die zich gewoonlyk in de kamer daarnaast ophield. Want zoo

innig waren zy verbonden dat Max, ook als hy bezig was met

eenigen arbeid die aandacht en inspanning vorderde, gedurig

behoefte voelde haar te zien of te hooren. Het was dikwyls koddig

hoe hy op-eenmaal tot haar een woord richtte dat in zyn gedachten

over de onderwerpen die hem bezig-hielden opkwam, en hoe snel zy,

zonder te weten wat hy behandelde, den zin van zyn meening wist

te vatten, die hy haar dan ook gewoonlyk niet toelichtte, als

sprak het vanzelf dat zy wel weten zou wat hy bedoelde.