Page 13 sur 20

Acaba o muydu? Yüreği ağzına geldi. Düşman safına karışıp

kaynaşan kolun arkasında iri bir vücut yere uzanmıştı. Elli

altmış adam kadar kendisinden uzaktı. Siyah, yüksek atlı bir

şövalye, uzun bir kargıyı bu uzanmış vücuda saplıyordu. Durmadı.

İlerledi. Koşarken ayağı bir taşa takıldı. Yuvarlanıyordu. Kılıcı

ileri fırladı. Hemen toplandı. Kalktı. Düşen kılıcını aldı.

Doğruldu. Koşacağı tarafa baktı. Şövalye atından inmiş,

kargıladığı şehidin başını teninden ayırmıştı. Bir anda, bu

kestiği baş elinde, yine siyah bir ifrit gibi şahlanan atına

sıçradı. Kaçacaktı... Kuru Kadı, bütün kuvvetiyle ona yetişmek

için koşarken, baktı ki, solu ilerisinde Deli Hüsrev kalkanını

sallayarak, avazı çıktığı kadar bağırıyor: - Mehmed, Mehmed!..

Canını verdin!.. Başını verme Mehmed!.. Bu nara o kadar müthiş, o

kadar müessir, o kadar yanıktı ki... Kuru Kadı: "Vah, Deli

Mehmedmiş!" diye olduğu yerde dikildi kaldı. Durur durmaz, o an,

kırk adım kadar yaklaştığı kesik başlı şehidin yerden fırladığını

gördü.