Page 17 sur 20

.....

Kuru Kadı palangada sabahı dar etti. Güneş doğmadan Deli

Mehmed'in mezarına koştu. Artık bütün günlerini bu mezarın

başında geçiriyordu. Bu mezarın daimi ziyaretçisi oldu. Büyük bir

taş yontturdu. Yazdırdı. Başına diktirdi. Beş vakit namazlarını

bile cemaatine bu kabrin başında kıldırmak isterdi. Artık ne

hacet dilese, ne muradetse, ona nail oluyordu.

Grijgal'de, komşu palangalarda Kuru Kadı için "deli oldu"

diyorlardı. Her an "bekâ" badesiölümsüzlük şerbeti ni içmiş

ezeli bir sarhoş gibi nihayetsiz bir gaşykendinden geçme,

payansızsonsuz bir şevk, sükun bulmaz bir heyecan içinde

yaşıyordu. Fakat nasıl "deniz çanağa sığmaz"sa, onun büyük sırrı

da ruhuna sığmadı. Taştı. Huruç günü gördüğü harikayı herkese

anlatmaya başladı. Hatta daha ileri gitti, çok iyi okuduğu

"Mevlid-i Şerîf" lisanıyla o gün gördüğünü yazdı. Yüzlerce

beyitlik bir destanBu destanın yüz beyti Peçevî Tarihi'nin

ikinci cildinde vardır. düzdü.