Page 20 sur 36

Baba İstoyan, kamburunu çıkarmış, sakin ve abussomurtkan çubuğunu

çekiyor ve sol elinin orta parmağı ile burnunu karıştırıyordu.

Harap ve eski saat, durmuş da sanki yeniden kendi kendine

işlemeye başlamış gibi, hazin tik-taklarını tekrar işittiriyor,

tutuşan odunlar yine odanın içine kırmızı gölgeler, kırmızı

hayaller dolduruyor, soğuk rüzgar daha vahşi, daha hain

haykırıyor, pencerenin kapağını daha ziyade sarsıyordu. Magda,

Boris'i düşünüyor ve gizli gizli hıçkırıyordu. Kalbi şişiyor,

göğsünü acıtıyordu. Dışarıdan uzak köpek sesleri işitildi. Bunlar

mutlaka komşunun köpekleriydi. Birden başını kaldırdı. İşte Boris

çıkmış olacaktı. Köpekler havlıyordu. Dinledi. Oh, Boris

geliyordu. Birkaç dakika kımıldamadı, öyle kaldı.