Page 22 sur 36

Kapı birdenbire vurulmuştu. Baba İstoyan sıçradı ve çubuğunu

düşürdü. Magda elini kalbinin üstüne koydu. Omuzlarını kaldırdı.

Boynunu içeri çekti. Kapı tekrar ve daha şiddetle vuruldu. Baba

İstoyan kalktı. Pencereye doğru yürüdü. Kuvvetsiz bir sesle: -

Kim o? Dedi. Dışarıdan ahenksiz bir ses cevap verdi: - Aç Baba

İstoyan, biziz. Konuşmaya geldik. Korkma! İhtiyar mütereddid ve

korkak, tekrar sordu: - Siz kimsiniz? - Kaptan Raçof, Pançe,

Sandre... İhtiyar, yıldırımla vurulmuş gibi dondu kaldı. Bunlar

en müthiş, en kanlı, en merhametsiz, en gaddar komitalardı.

Namları bütün ova köylerini titretiyordu. İhtiyar bir hayal gibi

kapıya yürüdü. Açtı. Uzun boylu, kahverengi esvaplı, omuzunda

manliher, bir adam göründü. Gözleri küçük ve kanlıydı. Zayıf ve

gayet çirkin bir boynu vardı. Baba İstoyan, yalnız Bulgar

köylülerine has olan o esir ve mazlum tavır ile eğildi, yine bu

köylülere has olan o çolak ve sahte selamla voyvodayı selamladı.

- Buyurunuz Gospodin!(Bulgarca)efendi Dedi.