Page 9 sur 36

Tekrar kocasının dizlerine oturarak onu öpmeye başladı: - Yarın,

yarın... Demek bu son kederli gecemiz... Boris karısının

sevincinden memnun ve mahzuz, onu okşayarak, buseler içinde devam

etti: - Evet Magdacığım. Yarın Amerika'ya gideceğiz, orada

çalışacağız. Küçük, rahat, âsûde bir evimiz olacak.

Ne komite, ne eşkiya, ne vahşet, ne cinayet! Yalnız çalışacağız.

Gider gitmez çocuğumuz orada doğacak. Zavallı babam geçirdiği

yetmiş senelik azabın mükafatını orada görecek. Kalbi rahat,

yatağında ölecek. Geceleri hücum ve boğazlanmak korkusundan uzak,

tatlı tatlı konuşacağız. Aşkı, hayatı, güzelliği, iyiliği,

fazileti hissedeceğiz. Magda titriyordu: - Oh, ne saadet! Boris

yine buseler içinde devam etti: - Göreceksin ki o zaman, insanlık

ne tatlıymış! Güzel ve asayişli şehirler... Tiyatrolar! Geniş ve

aydınlık sokaklar, cennet gibi köyler. Birbirine ihtiram etmesini

bilen adamlar... Hiçbir sefalete müsaade etmeyen büyük şefkat

müesseseleri... Hastaneler, sanatoryumlar...