Page 14 sur 14

Hoca Efendi kekeliyordu. "Ne?" "Şart etmiştim." "Ne demek?"

"Hapşıran için..." "Ne hapşıranı?" "Eşek hapşırdı." "Eşek mi

hapşırdı?" "! ! !"

Çocuklar, hem hapşırıyor, hem gülüşüyorlardı. Kaymakam, vakarına

dokunan bu arsızlığa hiddetlendi. Isıracak gibi dişlerini

göstererek, "Defolun bakayım oradan, terbiyesizler!" dedi.

Biz korktuk, hemen sustuk. Sonra şaşkın, perişan, yere bakan Hoca

Efendi'ye döndü: "Benimle birlikte geliniz." Kaymakam önde,

zaptiyelerle Hoca Efendi arkada, çıkıp gittiler.

Bundan sonra mektepte ne falakayı gördük, ne de... Hoca

Efendi'yi!..

Şimdi ben kimi hapşırırken görsem, pek küçükken yaptığım bu tuhaf

muzipliği hatırlarım. Gülümserim. Yüreğimde belirsiz bir acı

sızlar. Benim sebebime hocalıktan kovulan, ihtimal aç kalan bu ak

sakallı, fakir ihtiyarın zavallı hayali karşıma dikilir. Zaman

geçtikçe hafifleyecek yerde, daha ziyade ağırlaşan bir vicdan

azabı duyarım.

Fakat...

Fakat, bunun gibi, hayattaki her gülünç şeyin altında görünmez

bir facia yok mudur?

Ömer Seyfettin