Page 2 sur 14

Abdurrahman Çelebi, Hoca Efendi'nin ihtiyar eşeğiydi. Siyah,

huysuz, inatçı bir hayvan... Her sabah bizim gibi erkenden

mektebe gelir, akşama kadar kalır; evlerimizden nöbetle

getirdiğimiz kucak kucak otları, yazsa ağaçların, kışsa sol

taraftaki abdestlik sundurması altında yavaş yavaş yerdi. Ona su

vermek, onu tımar etmek mektepte bir imtiyazdı. Hoca Efendi'ye

kim yaranırsa bu mükafatı kazanırdı. Mektebin kapısına dar, taş

bir merdivenle çıkılırdı. İçeri girilince ta karşıya Hoca

Efendi'nin rahlesi gelirdi. Rahlenin önünde top yavrusu, müthiş,

tuhaf bir tüfek gibi, siyah kayışlı, ağır falaka asılı dururdu.

Hepimiz kırk çocuktuk. Kızları birkaç ay evvel bizden ayırarak

başka yere kaldırmışlardı. Sınıf taksimi filan yoktu. Elifbe'yi,

Amme'yi her şeyi bir ağızdan okuyor, rakamları bir ağızdan

sayıyor, bir ağızdan ilahi söylüyorduk. Bütün derslerimiz

yeknesak umumi bir bestenin, manalarını asla anlamadığımız

güfteleriydi.