Page 18 sur 23

Kendisinin daha görmediği şeye sahip olan bu zengin elçiye karşı

nefsinde derin bir garez duydu. Onu hakareti altında ezmeye karar

verdi. Huzuruna kabul etmezden evvel tahtının arkasına

cellatlarını hazırlattı. Tahtın önündeki dibâ şilteleri,

ipek seccadeleri kaldırttı. Sağında vezirleri, solunda

muharipleri duruyorlardı.

...Muhsin Çelebi, geniş somaki kemerli açık kapıdan serbest

adımlarla girdi. Yürüdü. Başı her vakitki gibi yukarda, göğsü her

vakitki gibi ileride idi. Koynundan çıkardığı nâme-i

hümâyununu öptü. Başına koydu. Sonra altın tahtın üstüne

-allı, yeşilli, mavili, morlu, ipek yığınlarına sarılmış,

sırmalarla, tuğlarla, sancaklarla bağlanmış gibi- garip bir

yırtıcı kuş sükûnetiyle tüneyen Şah'a uzattı. Ayağı

öpülmeyen Şah gazabından sapsarı kesildi. Gözlerinin beyazları

kayboldu. Nâmeyi aldı. Muhsin Çelebi, tahtın önünden

çekilince şöyle bir etrafına baktı. Oturacak bir şey yoktu.

Gülümsedi. İçinden: "Beni mecburen ayakta, hürmet vaziyetinde

tutmak istiyorlar galiba..." dedi. Bir an düşündü. Bu hakarete

nasıl mukabele etmeliydi? Hemen sırtından Pembe İncili Kaftan'ı

çıkardı. Tahtın önüne, yere serdi. Şah İsmail, vezirleri,

kumandanları aptallaşmışlar, hayretle bakıyorlardı. Sonra bu

kıymettar kaftanın üzerine bağdaş kurdu.