Page 165 sur 887

Havelaar was een man van vyf-en-dertig jaren. Hy was slank, en

vlug in zyn bewegingen. Buiten zyn korte en bewegelyke bovenlip,

en zyn groote flauw-blauwe oogen die, als hy in kalme stemming

was, iets droomerigs hadden, maar vuur schoten als een groot

denkbeeld hem beheerschte, viel er in zyn voorkomen niets

byzonders optemerken. Zyn blonde haren hingen sluik langs de

slapen, en ik begryp zeer goed dat weinigen, hem voor 't eerst

ziende, op het denkbeeld komen zouden iemand voor zich te hebben,

die wat hoofd en hart beide aangaat tot de zeldzaamheden

behoorde. Hy was een "vat vol tegenstrydigheids." Scherp als een

vlym, en zacht als een meisje, voelde hyzelf altyd het eerst de

wonde die zyn bittere woorden geslagen hadden, en hy leed

daaronder meer dan de gekwetste. Hy was vlug van begrip, vatte

terstond het hoogste, het ingewikkeldste, speelde gaarne met de

oplossing van moeielyke vragen, had daarvoor alle moeite, alle

studie, alle inspanning veil ...