Page 567 sur 887

Saidjah's buffel, voortgedreven door eigen vaart, schoot eenige

sprongen voorby de plek waar zyn kleine meester den dood wachtte.

Maar door eigen vaart alleen, en niet door eigen wil, was het

dier verder gegaan dan Saidjah. Want nauw had het de stuwing

overwonnen die alle stof beheerscht, ook na 't ophouden van de

oorzaak die haar voortstuwde, of 't keerde terug, zette zyn lomp

lyf op zyn lompe pooten als een dak over het kind, en keerde zyn

gehoornden kop naar den tyger. Deze sprong ... maar hy sprong

voor 't laatst. De buffel ving hem op zyn hoornen, en verloor

slechts wat vleesch dat de tyger hem uitsloeg aan den hals. De

aanvaller lag daar met opgescheurden buik, en Saidjah was gered.

Wel was er ontong, geweest in de oeser-oeseran van dien

buffel![143]

Toen deze buffel aan Saidjah's vader was afgenomen, en geslacht

...

Ik heb u gezegd, lezer, dat myn verhaal eentonig is.