Page 669 sur 887

Den volgenden dag kwam Verbrugge terug, en zei dat Duclari hem

onder 't oog had gebracht hoe onedel het was, Havelaar, die met

zulke tegenstanders te stryden had, zoo geheel alleen te laten,

waarop Verbrugge dezen kwam ontheffen van zyn gegeven woord.

--Goed! riep Havelaar, schryf het op!

Verbrugge schreef het op. Ook die verklaring ligt voor my.[174]

De lezer heeft immers reeds lang ingezien waarom ik zoo

gemakkelyk afstand kon doen van alle aanspraken op juridieke

echtheid der geschiedenis van Saidjah?

Het was zeer treffend optemerken hoe de beschroomde

Verbrugge--voor de verwyten van Duclari--op Havelaars woord

durfde bouwen in een zaak die zoo noopte tot woordbreuk!

En nog iets. Er zyn sedert de gebeurtenissen die ik verhaal,

jaren verloopen. Havelaar heeft in dien tyd veel geleden, hy

heeft zyn gezin zien lyden--de geschriften die voor my liggen,

getuigen daarvan!--en 't schynt dat hy gewacht heeft ... ik geef

de volgende aanteekening van zyn hand: