Page 6 sur 16

Mektepte yalnız bir nevi ceza vardı: Dayak... Büyük kabahatliler,

hatta kızlar bile falakaya yatarlardı. Falakadan korkmayan,

titremeyen() yoktu. Küçük kabahatlilerin cezası ise nisbetsiz,

mikyassızölçüsüz idi. Küçük Hoca'nın ağır tokadı... Büyük

Hoca'nın uzun sopası... ki rastgeldiği kafayı mutlaka şişirirdi.

Ben hiç dayak yememiştim. Belki iltimas ediyorlardı. Yalnız bir

defa Büyük Hoca, kuru, kemikten elleriyle yalan söylediğim(-diğ,

sıfat fiil)için sol kulağımı çekmişti. O kadar hızlı çekmişti ki,

ertesi gün bile yanıyordu. Kıpkırmızı idi. Halbuki kabahatim

yoktu. Doğru söylemiştim. Bahçedeki abdest fıçısının musluğu

koparılmıştı. Büyük Hoca bu kabahati yapanı(-an, sıfat

fiil)arıyordu. Bu, mavi cepkenli, kırmızı kuşaklı, hasta, zayıf

bir çocuktu. Haber verdim. Falakaya konacaktı. İnkar etti. Sonra

diğer bir çocuk çıktı. Kendi kopardığını(-dığ, sıfat fiil), onun

kabahati olmadığını() söyledi. Yere yattı. Bağıra bağıra sopaları

yedi.